انجمن ادبی برایم یک آموزگار بود، یک مقدمه برای شروع، ماندن و ادامه دادن. از همان ابتدا؛ الفبای ادبی صندوقچهی سربسته افکارم را سیقل داد و شد کلید آن، کلیدی که هربار با پاشیدن بذرهای پربار راه تازهایی شد برای شکلگیری الفبای گمشده ادبیام، راهی به سمت شناختن، لمس کردن و غوطه ور شدن در دنیای ادبیات. و آرام آرام همگام با افزودن بر آموختههایم غل و زنجیرش را به پایم بست تا برای همیشه بمانم و دردنیای وسیع ادبیات بال و پرم را روز به روز بازتر و بازتر کنم. هرچند میدانم به مرحلهی تولید نرساندن این یافتهها آنچنان که باید؛ فقط و فقط ناشی از کوتاهی خودم است، اما در این 2 سال و چندی که با مروایدهای گرانقدر و با تجربهاش همراه بودهام توانستم با کوله باری از تجربه، آگاهی و شناخت؛ علاقهام به آن را به خوبی درک کنم و رشته دانشگاهیام همان ادبیات انگلیسی را بر مبنای آن انتخاب نمایم.
هیچگاه آن شبهای پر از خاطرهام با الف تا صبح را فراموش نخواهم کرد، آن وسواسها برای صفحهآراییاش، حتی غرق شدن در ترواشهای ارزنده ذهنی بچهها که میبایست با طرحی درخور، در 4صفحه خودنمایی کنند، این طرح به آن طرح پریدنها و هی خط خطی کردن و خط خوردگیها که مدام تصویرهای ذهنم را ورزش میدادند، و سر آخر خسته از بازی تصویرها، تکه طرحی سر در هر داستان خانه میکرد و من باز هم ناراضیتر از قبل، که بهتر از این هم میتوانستم اگر…
هنوز حال و هوای جشن 500 از یادم نرفته است. آن موقع بطور کامل خودم را عضو خانواده ادبی انجمن نمیدانستم وکمی غریبی میکردم اما حالا این جشن 600 جشن خانوادگی ماست و مفتخرم میزبان مهمانان فرهیخته باشم.
این را هم اضافه کنم که دوست داشتنیترین فعالیت انجمن شاعران و نویسندگان بعد از جشن 500 تا جشن 600، دوره کتابخوانی بود، که وادارم کرد بیشتر از قبل رشته الفت و دوستیام با کتاب را محکمتر کنم. و اکنون، من و کتاب دو دوست جدانشدنی هستیم.
پ.ن: این مطلب مربوط به کامنتی است که محمد خواجهپور در 2 پست قبل گذاشته، هرچند تاریخ مصرفش کمی گذشته است که باید به بزرگی خودتان ببخشید. نیازی به توضیح مجدد نیست خودتان میدانید علت تاخیر در آپدیت آن چیست!
سلام. خیلی خوب نوشته بودید. آفرین. واقعیت ها را گفته بودید.
سلام، مرسی.
سلام رفیق با معرفت من!
درسته من این جا شما اونجا،اما تو که میخوایی تغییر و تحولی به خودت و زندگیت بدی بابا یه خبری،یه اهمی به ما هم بده حداقل از دیگران نشنویم!!!
گوشیت که خاموشه،ماشاالله پی ام هم که چک نمیکنی!!
با این حال تبریک،برات آرزوی خوشبختی دارم.
.
.
.
.
هم قشنگ بود.
شما به بزرگواری خودت عفو بفرما.